ਕੌਮ ਕਾਹਦੀ ਭੁੱਲੇ ਜੇਹੜੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ

ਕਾਸਦਾ ਲਲਾਰੀ ਜੀਹਦਾ ਰੰਗ ਲਹਿ ਗਿਆ
ਕਾਹਦਾ ਉਹ ਨਚਾਰ ਜੇਹੜਾ ਸੰਗ ਬਹਿ ਗਿਆ
ਗੱਲ ਰਾਹ ਨਾ ਪਾਵੇ ਉਹ ਵਕੀਲ ਕਾਸਦਾ
ਆਸ਼ਕ ਉਹ ਕਾਹਦਾ ਜੋ ਸ਼ੌਕੀਨ ਮਾਸਦਾ
ਹੁਸਨ ਈ ਕਾਹਦਾ ਜੇ ਹੰਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ
ਭੇਤ ਕਾਹਦਾ ਜੇਹੜਾ ਜੱਗ ਜ਼ਾਹਰ ਹੋ ਗਿਆ
ਕਾਸਦਾ ਵਿਚੋਲਾ ਜੇ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਖੋਲ੍ਹਜੇ
ਸੌਕਣ ਉਹ ਕਾਹਦੀ ਜੇਹੜੀ ਘੱਟ ਬੋਲਜੇ
ਪੁੱਤ ਕਾਹਦਾ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਮੰਨੇ ਇੱਕ ਨਾ
ਵਿਛੋੜਾ ਕਾਹਦਾ ਮਿਲਣ ਦੀ ਹੋਵੇ ਸਿੱਕ ਨਾ
ਪਾਠੀ ਕਾਹਦਾ ਉੱਠਣ ਦੀ ਘੌਲ ਕਰਜੇ
ਕਾਸਦੀ ਜਵਾਨੀ ਜੀਹਦਾ ਖੂਨ ਠਰਜੇ
ਮੌਤ ਕਾਹਦੀ ਜੀਹਦਾ ਕੋਈ ਮਨਾਵੇ ਸੋਗ ਨਾ
ਵੈਦ ਕਾਹਦਾ ਜੇਹੜਾ ਕੱਟ ਸਕੇ ਰੋਗ ਨਾ
ਸੀ ਸ਼ਹਿ ਸਰਕਾਰੀ ਹੇਠ ਵਾਪਰੀ ਤ੍ਰਾਸਦੀ
ਕਰੇ ਇਕਤਰਫੇ ਨਿਆਂ ਸਰਕਾਰ ਕਾਸਦੀ
ਘੁੱਦੇ ਚੋਬਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਫਾਹੇ ਚੜ੍ਹੇ ਕਾਸ ਨੂੰ
ਕੌਮ ਕਾਹਦੀ ਭੁੱਲੇ ਜੇਹੜੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ

ਸਿੱਖ ਗੱਭਰੂ

ਸੌ ਵਲ ਭੰਂਨਕੇ ਰਾਜਸਥਾਨ ਦੇ ਬੁੱਢਾ ਜੌੜ ਵਿਖੇ ਖਬਰ ਪੁੱਜੀ ਕਿ ਮੱਸਾ ਰੰਘੜ ਹਰਮੰਦਰ ਸਾਬ੍ਹ 'ਚ ਕੰਜਰੀਆਂ ਨਚਾਉਦਾਂ ਨਾਏ ਪੈੱਗ ਸ਼ੈੱਗ ਚੱਲਦਾ। ਚੋਬਰਾਂ ਦਾ ਲੂੰ ਕੰਡਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਜਾ ਮੱਸੇ ਪਰਧਾਨ ਦਾ ਸਿਰ ਨੇਜ਼ੇ ਟੰਗਿਆ। ਦੁਨੀਆਂ ਆਖੇ ਅਹੁ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਬੱਚੇ।
ਜ਼ਕਰੀਆ ਖਾਨ ਆਂਹਦਾ ਸਿੱਖ ਮੁੱਕਗੇ। ਫੇਰ ਬਾਬਾ ਬੋਤਾ ਤੇ ਗਰਜਾ ਸਿੰਘ ਹੋਣਾਂ ਹਕੂਮਤ ਨੂੰ ਸਿਨਿਆਂ ਘੱਲਿਆ, ਸਿੱਖ ਮੁੱਕੇ ਨਈਂ , ਥੋਡੇ ਫੁੱਫੜ ਬੈਠੇ ਆ ਹਜੇ। ਗੱਭਰੂ ਪਿੱਠਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਲੜੇ ਤੇ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਗੇ। ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ ਦੀ ਹੱਦ ਲਿਵੇ ਸਾਰਾਗੜ੍ਹੀ ਨਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਤੇ ਇੱਕੀ ਸਿੱਖ ਗੱਭਰੂਆਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜੀਭ ਤਾਲੂਏ ਨਾਲ ਜਾ ਲਾਈ। 1897 ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਪਾਰਲੀਮੈਂਟ ਨੇ ਏਹਨਾਂ ਸਿੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਧਾਂਜਲੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਸਕੂਲਾਂ 'ਚ ਬਕਾਇਦਾ ਸਾਰਾਗੜ੍ਹੀ ਵਾਕੇ ਬਾਰੇ ਦਰਜ਼ ਕਰਿਆ ਵਾ।
ਫੇਰ ਦੱਸਦੇ ਆ ਦੋਹੇਂ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਯੁੱਧਾਂ 'ਚ ਨੱਬੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿੱਖ ਫੌਜੀ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ।
ਓਤਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਏਹ ਆ ਕਿ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਆਵਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਕਰਕੇ ਮੁੱਢੋਂ ਈ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਵਦੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਰਹੀ। ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਬੰਦਾ ਲੱਖ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਲੋਕ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੇ ਨਈਂ ਦੇਂਦੇ। ਪਰ ਜੇ ਚੰਗੀ ਇਮੇਜ ਆਲਾ ਬੰਦਾ ਇੱਕ ਵੀ ਮਾੜੀ ਕਰਤੂਤ ਕਰਜੇ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਮੁਲਖ ਉਹਦੇ ਤੇ ਥੂ ਥੂ ਕਰਦਾ।
ਕਿਰਕਿਟ ਮੈਚਾਂ ਅੰਗੂ ਪਰਸੋਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਟੀਵੀ ਤੇ ਕਮਲੇ ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਕੁਰੂਕਸ਼ੇਤਰ ਆਲੀ ਕਰਤੂਤ ਈ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀ ਰਹੀ । ਦੋਹੇਂ ਪਾਸੀਂ ਪੱਗਾਂ ਆਲੇ ਸੀਗੇ , ਦੇ ਡਾਂਗ ਤੇ ਡਾਂਗ। ਦਿਰ ਫਿਟੇਮੂੰਹ ਸਾਡੇ। ਘੱਲੂਘਾਰਿਆਂ ਵੇਲੇ ਸਿੱਖ ਮਰੇ ਪਰ ਅਣਖ ਨਾ ਮਰੀ। ਹੁਣ ਏਹਤੋਂ ਮਾੜਾ ਸਮਾਂ ਕੇਹੜਾ ਹੋ ਸਕਦਾ , ਮਹਾਨ ਕੌਮ ਦੇ ਬੰਦੇ ਸੌਹਰੇ ਪੈਸੇ ਖਾਤਰ ਡਾਂਗੋ ਸੋਟੀ ਹੋ ਰਹੇ ਨੇ। ਬਾਬੇ ਕੰਵਲ ਨੇ ਸਹੀ ਗੱਲ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਕੌਮ ਨੂੰ ਗਧੇ ਹੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਨੇ। ਅੱਗੇ ਕੀ ਬਣਦਾ , ਨਾਨਕ ਭਲੀਆਂ ਕਰੇ......ਘੁੱਦਾ

ਝੁੰਬੇ ਆਲਾ ਚਰਨਾ

ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਪਹਾੜ ਬੰਨੀਂ ਦੋ ਕੁ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੀ ਵਿੱਥੇ ਤੇ ਝੁੰਬਾ ਪਿੰਡ ਪੈਂਦਾ। ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਝੁੰਬੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਸਿੱਧ ਪਧਰਾ ਬੰਦਾ 'ਚਰਨਾ' ਸਾਡੇ ਪਿੰਡ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਵਾਕ ਡਰਾਉਣ ਖਾਤਰ ਬੀਬੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦਿਆ ਕਰਨ ,"ਵੇ ਛੋਹਰੋ ਟਿਕਜੋ , ਚਰਨਾ ਕਮਲਾ ਆਗਿਆ ਝੁੰਬੇ ਆਲਾ'।
ਜਵਾਕ ਸ਼ੈਂ ਵੱਟ ਜਾਂਦੇ । ਸੱਥ 'ਚ ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਬੈਠੇ ਹੁੰਦੇ ਚਰਨਾ ਕੋਲ ਜਾਕੇ ਆਖਦਾ ,"ਬਾਈ ਪੜ੍ਹਈਆ ਦੇਦੇ"। ਅਗਲਾ ਗੀਝੇ 'ਚੋਂ ਕੱਢਕੇ ਰੁਪਈਆ ਚਰਨੇ ਦੀ ਥੇਹਲੀ ਤੇ ਧਰ ਦੇਂਦਾ ਤੇ ਚਰਨਾ ਯਮਲਾ ਤੋਂ ਮਾਣਕ ਵਾਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਆ ਰੁਕਦਾ। ਚਰਨਾ ਹਰੇਕ ਗੀਤ 'ਚ ਆਵਦਾ ਨੌਂ , ਤੇ ਆਵਦੇ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਨੌਂ ਜ਼ਰੂਰ ਪਾਉਂਦਾ।
ਤਿੰਨ ਚਹੁੰ ਸਾਲਾਂ ਪਿੱਛੋਂ ਰਾਤ ਚਰਨਾ ਫੇਰ ਟੱਕਰ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ ਚਰਨੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਆਖਿਆ ,"ਚਰਨੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾ ਜਰ"।
ਚਰਨੇ ਨੇ ਓਹੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਪੁਰਾਣਾ ਗੀਤ ਛੇੜਿਆ ," ਕਾਲੇਪਾਣੀਓਂ ਕਿਸਨੇ ਨੇ ਖਤ ਮੌੜ ਨੂੰ ਪਾਇਆ , ਝੁੰਬੇ ਆਲਾ ਚਰਨਾ ਭੈਣੇ ਮਾਂ ਦਾ ਜਾਇਆ"
ਹਰੇਕ ਗੀਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚਰਨਾ ਏਹੋ ਕਹਿੰਦਾ, "ਬਾਈ ਪੜ੍ਹਈਆ ਦੇਦੇ"। ਚਰਨਾ ਕਿਸੇ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਪੈਸੇ ਨਈਂ ਮੰਗਦਾ, ਬਸ ਰੱਟਾ ਈ ਲੱਗਾ ਬਾ। ਸਾਡੇ 'ਚੋਂ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਆਂਹਦਾ, "ਚਰਨੇ ਚਮਕੀਲਾ ਸੁਣਾਦੇ"। ਚਰਨੇ ਨੇ ਨਾਂ 'ਚ ਸਿਰ ਫੇਰਿਆ।
ਅਸੀਂ ਆਖਿਆ, "ਚਲ ਚਰਨਿਆ ਤੇਰੇ ਘਰੇ ਛੱਡ ਆਈਏ ਤੈਨੂੰ"। ਚਰਨਾ ਤ੍ਰਬਕ ਕੇ ਬੋਲਿਆ , "ਨਾ ਬਾਈ ਕੱਲ੍ਹ ਭਾਬੀ ਨੇ ਕੁੱਟਿਆ ਸੀ, ਅੱਜ ਫੇਰ ਕੁੱਟੂ"। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਚੱਪਲਾਂ ਫੜ੍ਹੀ ਤੇ ਖੱਬੀ ਕੱਛ 'ਚ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਗੋਲ ਥਾਨ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲੀ ਸੋਟੀ ਘੁੱਟਕੇ ਚਰਨਾ ਕਾਹਲੇ ਪੈਰੀਂ ਹਨੇਰੇ 'ਚ ਸ਼ਿਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸਟੇਜ ਤੇ ਚਰਨੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਾਤਰ ਨਾਟਕ ਖੇਡ ਰਹੇ ਨੇ। ਚਰਨੇ ਅਰਗੇਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਦੁਆ ਕਰਨੀ ਵੀ ਸਹੁਰਾ ਪਾਪ ਜਾ ਲੱਗਦਾ। ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਠੰਢ ਵਰਤਾਈਂ.....ਘੁੱਦਾ

ਪੰਥਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆ ਖਤਰਾ

ਧਰਤੀ ਸਾਰੀ ਨਸ਼ੇ ਤੇ ਲਾਲੀ ਸਿੱਟਕੇ D.A.P, ਜਿੰਕ ਤੇ ਯੂਰੀਆ
ਨਰਮੇ ਦਾ ਭਾਅ ਸ਼ੈਤ ਚੰਗਾ ਮਿਲਜੇ ਮੇਦ ਐਂਰਕੀ ਪੂਰੀ ਆ
ਕਿੱਲੇ ਦਾ ਲੱਖ ਬਾਸਮਤੀ ਦੇਗੀ ਗਵਾਰਾ ਮੁੜਿਆ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਤੋਂ
ਡੰਗਰ ਵੀ ਹੁਣ ਮੂੰਹ ਨੀਂ ਮਾਰਦੇ ਚਿੱਤ ਅੱਕਗੇ ਜਵਾਰ ਤੋਂ
ਸੰਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਆ ਮੱਛੀ ਮੋਟਰ ਪੰਦਰਾਂ ਦੀ
P.T.O ਸ਼ਾਫਟ ਤੇ ਜਗਨੇਟਰ ਘੁਕਦੇ ਲੈਟ ਨਾ ਟਿਕੇ ਪਤੰਦਰਾਂ ਦੀ
ਦਸ ਫੁੱਟ ਦਾ ਟੋਟਾ ਪਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਫੇਰ ਹੋਗੇ ਪਾਣੀ ਡੂੰਘੇ
ਮੈਕਡੀ ਤੋਂ ਘੱਟ ਜਵਾਕ ਬਰਗਰ ਨੀਂ ਖਾਂਦੇ ਮੰਗਣੋਂ ਹਟਗੇ ਰੂੰਗੇ
ਭੁੱਕੀ ਡੋਡੇ ਤੇ ਲਾਤੀ ਪਬੰਦੀ ਚਿੱਟਾ ਆਉਂਦਾ ਬਾਡਰੋਂ ਸ਼ੂਕਦਾ
ਤੜਕੇ ਉੱਠਕੇ ਲੱਸੀ ਮੰਗਦੇ ਰਾਤੀਂ ਲਾਹਣ ਨੇ ਢਿੱਡ ਫੂਕਤਾ
ਢਾਈ ਕਰੋੜ ਅਬਾਦੀ ਆ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਤੇ ਚਾਲੀ ਲੱਖ ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰ ਆ
'ਫਸਗੀ' 'ਫਸਗੀ' ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਐਹੇ ਜੇ ਨਿੱਕਿਆ ਪਿਆਰ ਆ
ਕੀਮੋਥਰੈਪੀਆਂ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਮੁਲਖ ਦਾ, ਹਰਿੱਕ ਘਰੇ ਹੁਣ ਕੈਂਸਰ ਆ
ਟੀਚਰਾਂ ਦੇ ਕੁੱਟ ਕੁੱਟ ਪੁੜੇ ਸੇਕਤੇ ਧਰਨਿਆਂ ਤੇ ਵੀ ਸੈਂਸਰ ਆ
ਹਾਰਕੇ ਮੁੰਡੇ ਕਨੇਡਾ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਗੇ ਬੈਅ ਕਰਕੇ ਦੋ ਦੋ ਕਨਾਲਾਂ ਨੂੰ
ਗਲ ਪਾਕੇ ਖੰਡਾ ਕਲਾਕਾਰ ਵੀ ਬਣਗੇ ਜੈੱਲ ਜੀ ਲਾਕੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ
ਉਡਵੈਰ ਦਾ ਵੈਰੀ ਛਾਪਲਿਆ ਬੈਠਾ ਖੋਲ੍ਹੋ ਉਧਮ ਦੀ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ
ਪੰਥਕ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਆ ਖਤਰਾ ਘੁੱਦਿਆ ਹੁਣ ਰੰਗਲੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ

ਗੁਰੂ ਕੀ ਢਾਬ ਦੇ ਕਵੀਸ਼ਰ

ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਤਮੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਗੱਲ ਆ। ਮੈਂ ਤੇ ਸਾਡੇਆਲਾ ਨਿੱਕਾ ਗਰਨੈਬ ਸਾਡੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਸਹੁਰੀਂ ਜਾਕੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਮੁੜੇ ਆਉਂਦੇ ਸੀ। ਮੁੜਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਵਿਓਂਤ ਕਰੀ ਬੀ ਜੈਤੋ ਲਿਵੇ ਗੁਰੂ ਕੀ ਢਾਬ ਗੁਰਦੁਆਰਾ ਸਾਬ ਚੱਲਦੇ ਆਂ।
ਓਦਨ ਕੁਦਰਤੀਏਂ ਕੋਈ ਪੁੰਨਿਆ ਮੱਸਿਆ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਤਾਂ ਕਰਕੇ ਵਾਹਵਾ ਰੌਣਕ ਸੀ। ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਬ 'ਚ ਨਮਸ਼ਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਜਦੋਂ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ ਤਾਂ ਓਥੇ ਕਵੀਸ਼ਰ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸੀ।
ਧੌਹਲੀਆਂ ਦਾਹੜੀਆਂ ਦੱਸਦੀਆਂ ਸੀ ਕਿ ਓਹਨ੍ਹਾਂ ਕਵੀਸ਼ਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤਕਰੀਬਨ ਸੱਠ ਪੈਂਹਟ ਦੇ ਗੇੜ 'ਚ ਹੋਣੀਂ ਆਂ। ਕਵੀਸ਼ਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਢੱਡ ਤੇ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਵੱਜਕੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਰਲਗੱਡ ਹੋ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਕਵੀਸ਼ਰ ਤਕੜੀ ਸਾਖੀ ਛੋਹੀ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ। ਮੰਦਭਾਗੀ ਗੱਲ ਏਹ ਸੀ ਕਿ ਕਵੀਸ਼ਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਿਛੀਆਂ ਦੋ ਦਰੀਆਂ ਤੇ ਇੱਕ ਵੀ ਸਰੋਤਾ ਹੈਨੀ ਸੀ ਸੁਨਣ ਖਾਤਰ। ਅਸੀਂ ਪੰਦਰਾਂ ਕ ਮਿੰਟ ਬੈਠੇ । ਅਸੀਂ ਅਕਲ ਵਰਤੀ ਤੇ ਬੋਝਿਓਂ ਚਾਰ ਪੈਹੇ ਕੱਢਕੇ ਕਵੀਸ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਂਟ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚਦੀ ਜਿਮੇਂ ਸਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਿਆ, ਬੀ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ੇ।
ਹੁਣ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਬੀ ਹਰੇਕ ਪੁੰਨਿਆ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਕੀ ਢਾਬ ਗਾਉਣ ਆਲੇ ਕਵੀਸ਼ਰਾਂ ਨੂੰ ਬਸ ਇੱਕੋ ਸੌ ਰੁਪਇਆ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦੇ ਮਾਘੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਤੇ ਲੋੋਈਆਂ ਦੀਆਂ ਬੁੱਕਲਾਂ ਮਾਰਕੇ ਪਰਾਲੀ ਤੇ ਬਹਿਕੇ ਜਦੋਂ ਕਵੀਸ਼ਰੀ ਸੁਣਦੇ , ਤਾਂ ਕਵੀਸ਼ਰਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣਕੇ ਲੂੰ ਕੰਢਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਜਿਆ ਕਰੇ ਨਾਏ ਧੁੜਧੜੀਆਂ ਉੱਠਿਆ ਕਰਨ। ਸਾਡੀ ਕੌਮ ਲਈ ਏਹਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਾਹੜਸਤੀ ਕੀ ਹੋਣੀ ਆਂ। ਵਿਆਹਾਂ ਸ਼ਾਦੀਆਂ ਤੇ ਹਰਿੱਕ ਬੰਦਾ ਤੀਹ ਤੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਆਰਕੈਹਟਰਾ ਗਰੁੱਪ ਤੇ ਲਾ ਦੇਂਦਾ ਨਾਏ ਮੇਰੇ ਤੇਰੇ ਅਰਗੇ ਲਾਹਣ ਨਾਲ ਡੱਕਕੇ ਪੈਸੇ ਟੁੱਟੇ ਕਰਾ ਕਰਾ ਮੂਵੀ ਮੂਹਰੇ ਹੋ ਹੋ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਸਿੱਟਦੇ ਆ ਬੀ ਟੌਹਰ ਬਣੇ।
ਅਨੰਦਪੁਰ ਤੋਂ ਭੱਜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਖਿਦਰਾਣੇ ਦੀ ਢਾਬ ਤੇ ਆਕੇ ਬੇਦਾਵਾ ਪਾੜਕੇ ਮੁਆਫੀ ਮਿਲਗੀ ਸੀ । ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਾਂ ਤਾਂ ਮੁਆਫੀਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵੀ ਪੁਗਾ ਹਟੇ। ਕੇਹੜੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਆਖੀਏ ਕਿ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ ਠੰਢ ਵਰਤਾ....ਘੁੱਦਾ

ਜੇ ਹੱਕ 'ਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸਰਕਾਰ ਹੁੰਦੀ

ਪੈਂਤੀ ਲੱਖ ਤੋਂ ਮੁੜਿਆ ਕਿੱਲਾ, ਰੇਟ ਟੁੱਟਗੇ ਫੇਰ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਦੇ
ਹੁਣ ਸੈਂਸ ਨੇ ਕਰੀ ਆ ਤਰੱਕੀ, ਤੇ ਕੰਮ ਹੁੰਦੇ ਕੁੱਲ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਤੇ
ਬਾਬਿਆਂ ਦੇ ਜੂਰਿਕ ਐਸੜ ਵੱਧਗੇ, ਗਠੀਆ ਵਾਅ ਨੇ ਹੱਡ ਜੋੜਤੇ
ਜਰਾਬਾਂ ਪਾਕੇ ਖੇਤ ਲਾਦੇ ਪਾਣੀ , ਫੱਟੀ ਚੱਕਕੇ ਨੱਕਾ ਮੋੜਦੇ
ਲਿਮਟਾਂ ਚੱਕਕੇ ਐੱਫ ਡੀ ਕਰਾਉਂਦੇ , ਜਗਾੜ ਲਾਏ ਆ ਜੱਟਾਂ ਨੇ
ਧੌਲ ਮਾਰਕੇ ਹੰਦਿਆਂ ਤੇ ਸਿੱਟਦੇ ਜਾਫੀ, ਮਾਰਕੇ ਥਾਪੀ ਪੱਟਾਂ ਤੇ
ਵਧੇ ਵਿਆਜ ਹੁਣ ਮੂਲ ਨਈਂ ਮੁੜਦੇ, ਨੰਗ ਰਹੇ ਆ ਧੁਰ ਤੋਂ
ਤਾਂਵੀ ਡੱਬਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਟੂ ਟੰਗਦੇ ਅਸਲੇ, ਲਿਆਕੇ ਕਾਨਪੁਰ ਤੋਂ
ਹਿੱਕ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ ਪੈਂਦੀਆਂ ਵੋਟਾਂ ,ਕੇਹੜਾ ਕੈਂਹਦਾ ਏਹ ਲੋਕਤੰਤਰ ਆ
ਗਾਂਧੀ ਦੀ ਸ਼ਿਫਾਰਸ਼ ਚੱਲਦੀ ,ਹੋਰ ਬਾਦਲ ਕੋਲ ਕੇਹੜਾ ਮੰਤਰ ਆ
ਕੰਧਾਂ ਤੋਂ ਸਮਿੰਟ ਝਰਗੇ ਤੇ ,ਛੱਤਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਮਸਾਂ ਬਾਲਿਆਂ ਤੇ
'ਬੁਲੰਦ ਹੌਸਲੇ' ਲਿਖਿਆ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂਵੀ, ਟਰੈਲੀ ਦਿਆਂ ਡਾਲਿਆਂ ਤੇ
ਜਦ ਵੀ ਹਿੰਦ ਨੇ ਕਿਤੇ ਜੰਗ ਲੜੀ ,ਸਿੱਖ ਫੌਜ ਸੀ ਬਾਡਰੋਂ ਪਾਰ ਹੁੰਦੀ
ਘੁੱਦਿਆ ਵੇਂਹਦਾ ਰੰਗ ਪੰਜਾਬੀਆਂ ਦੇ, ਜੇ ਹੱਕ 'ਚ ਖੜ੍ਹੀ ਸਰਕਾਰ ਹੁੰਦੀ

ਸਿੱਖ ਤੇ ਫੇਸਬੁੱਕੀ ਵਿਦਵਾਨ

ਮਾਰਕ ਜ਼ੁਕਰਬਰਗ ਨੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਦੀ ਕਾਢ ਕੱਢੀ ਬੀ ਕਾਲਜਾਂ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਨਿੱਖੜੇ ਮਿੱਤਰ ਪਿਆਰੇ ਮਿਲਕੇ ਦੁੱਖ ਸੁੱਖ ਫਰੋਲਿਆ ਕਰਨਗੇ। ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਏਵੇਂ ਈ ਆ। ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਕਾਰਾਂ ਦਾ ਨਿਹਾਤ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ ਆਥਣੇ ਦਸ ਮਿੰਟ ਫੇਸਬੁੱਕ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਬੀ ਚਲੋ ਚਿੱਤ ਹੌਲਾ ਕਰੀਏ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਾਸਵਡ ਭਰਨ ਸਾਰ ਫੇਸਬੁੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀ ਆ , ਅੱਗੇ ਸੱਥਰ ਵਿਛਿਆ ਬਾ ਹੁੰਦਾ। ਡੱਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਊਂਈ ਗਾਲ੍ਹੋ ਗਾਲ੍ਹੀ ਹੋ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਪੜੁੱਲ ਬੰਨ੍ਹੀ ਜਾਣਗੇ।
ਜੇਹੜਾ ਬੰਦਾ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਆਵਦੀ ਜਨਾਨੀ ਬੰਨੀਂ ਕੰਡ ਕਰਕੇ ਸੁੱਤਾ ਰੈਂਹਦਾ ਓਹ ਬੰਦਾ ਤੜਕੇ ਉੱਠਕੇ ਚਾਹ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਈ ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੇ ਸਟੇਟਸ ਚਾੜ੍ਹ ਦੇਂਦਾ ਬੀ ਫਲਾਣਾ ਸੰਤ ਮਾੜਾ, ਫਲਾਣਾ ਗੁਰੂ ਮਾੜਾ ਜੀ , ਫਲਾਣੇਆਂ ਦਾ ਤਾਂ ਗਰੰਥ ਈ ਮਾੜਾ।
ਬਹੁਤੇ ਫੇਸਬੁੱਕੀ ਇਨਕਲਾਬੀਏ , ਆਵਦੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਾਈਲਾਈਟ ਕਰਨ ਖਾਤਰ ਸਿੱਖਾਂ ਖਿਲਾਫ ਡੂਢ ਡੂਢ ਫੁੱਟੇ ਲੇਖ ਲਿਖਕੇ ਨੌਤੀ ਸੌ ਜਣੇ ਨੂੰ ਟੈਗ ਕਰ ਦੇਂਦੇ ਨੇ। ਲੰਮੇ ਲੰਮੇ ਕਮਿੰਟ ਕਰਨੇ , ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੇ ਬਹਿਸਾਂ ਕਰਨੀਆਂ, ਏਹੋ ਜੀਆਂ ਘਤਿੱਤਾਂ ਕਰਨ ਆਲੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਿਹੋ। ਹੈਰਾਨੀ ਏਸ ਗੱਲ ਦੀ ਆ ਜਰ ਬੀ ਏਹਨਾਂ ਦੇ ਇਨਕਲਾਬ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੌਣੀ ਕਾਹਦਾ ਖਤਰਾ।
ਕਾਬਲੇ ਗੌਰ ਆ ਕਿ ਜਲ੍ਹਿਆਂ ਵਾਲਾ ਬਾਗ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚਾਬੀਆਂ ਦਾ ਮੋਰਚਾ ਜਾਂ ਗਦਰ ਲਹਿਰ, ਸਾਰੇ ਕਿਤੇ ਸਿੱਖਾਂ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਇਆ ਸੀਗਾ।
ਸਿੱਖ ਤੇ ਹਿੰਦੂ ਭੈਣ -ਭਰਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਖਿਲਾਫ ਏਥੇ ਕਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਈਂ ਗਲੱਛਦੇ ਦੇਖੇ। ਪਰ ਏਹ ਢੇਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁਣੇ ਦੇ ਊਂਈ ਸਾਰੇਆਂ ਦੇ ਉਂਗਲਾਂ ਲਾਈ ਜਾਣਗੇ।
ਗੁਰੂ ਗਰੰਥ ਸਾਹਬ ਨੂੰ ਗਲਤ ਸਿੱਧ ਕਰਨ ਆਲੇਓ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਜੀ ਤੁਕ ,"ਬੰਦੇ ਖੋਜਿ ਦਿਲ ਹਰ ਰੋਜ਼" ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਿਓ। ਦੂਜੇਆਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਦਰ ਨਿਗਾਹ ਮਾਰਿਓ। ਗੁੰਨ੍ਹਣੇ ਆਟੇ ਤੇ ਕਰਨੀਆਂ ਬਦਮਾਸ਼ੀਆਂ.....ਘੁੱਦਾ