ਫੌਜੀ ਮੌਤਾਂ ਬਨਾਮ ਲੋਕ

ਸੁਣਿਆ ਪੁਣਛ ਸੈਗਟਰ 'ਚ ਪਾਕਸਤਾਨੀਆਂ ਪੰਜ ਭਾਰਤੀ ਫੌਜੀ ਸ਼ਹੀਦ ਕਰਤੇ। ਬਹੁਤ ਮਾੜਾ ਕਰਿਆ ਕੰਜਦੇਆਂ ਨੇ । ਭਾਜਪੇ , ਕਾਂਗਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੱਦਾ ਥਿਆਗਿਆ ਬੀ "ਪਾਕਿ ਸੇ ਬਦਲਾ ਲੋ, ਸਖਤ ਕਾਰਬਾਈ ਕਰੋ"। ਦਿੱਲੀ ਬੰਨੀਂ ਧਰਨੇ , ਨਬਾਜ਼ ਸ਼ਰੀਫ ਦੇ ਪੁਤਲੇ ਸਾੜੇ , ਚੰਦ ਤਾਰੇ ਆਲ਼ੇ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਝੰਡੇ ਫੂਕ ਮੁਜ਼ਾਹਰੇ ਕਰੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨੇ।
ਦਿੱਲੀ ਬੈਠਾ ਮੁਲਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਬੀ ਜੰਗ ਵਿੱਢੀ ਜਾਵੇ ਪਰ ਜਦੋਂ ਜੰਗਾਂ ਛਿੜਦੀਆਂ ਓਦੋਂ ਦਿੱਲੀ ਆਲੇ ਤਾਂ ਟੀ.ਬੀ ਮੂਹਰੇ ਬੈਠੇ ਕੁਰਕੁਰਿਆਂ ਦੇ ਬੀਹਾਂ ਆਲ਼ੇ ਪੈਟਕ ਖੋਲ੍ਹਕੇ ਨਾਲ ਕੋਕ ਪੀਂਦੇ ਹੁੰਦੇ ਆ। ਓਧਰ ਮਾਝੇ ਦੇ ਸਰਹੱਦੀ ਏਰੀਏ ਦੇ ਜੱਟ ਮੰਜੇ, ਪੇਟੀਆਂ ਚਾਕੇ ਮਾਲ ਡੰਗਰ ਹੱਕਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰੀਆਂ 'ਚ ਠਾਹਰਾਂ ਭਾਲਦੇ ਫਿਰਦੇ ਰੈਂਹਦੇ ਨੇ।
ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਕਲੇਜੇ ਤੇ ਬਰੂਦ ਪਰਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਅੱਗ ਲਾਕੇ ਡੱਬੂ ਤਾਂ ਕੰਧ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਫੇਰ ਮਰਦੇ ਪੰਜਾਬ ਦੇ ਈ ਨੇ।
ਪਟਿਆਲਾ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦਿਆਂ ਜਵਾਨਾਂ ਸ੍ਰੀਨਗਰ ਦਾ ਹਵਾਈ ਅੱਡਾ ਕਬਜ਼ੇ 'ਚ ਕਰਕੇ ਕਸ਼ਮੀਰ ਬਚਾਕੇ ਭਾਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਪੈਂਹਟ ਦੀ ਜੰਗ 'ਚ ਪੈਟਨ ਟੈਂਕ ਲੱਦਕੇ ਮਾਰੇ ਫੇਰ ਭਾਰਤ ਦਾ ਢਿੱਡ ਨੰਗਾ ਹੋਣੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਚੀਨ ਦੀ ਜੰਗ ਵੇਲੇ ਜਰਨਲ ਕੌਲ ਅਰਗੇ ਨਿੱਕਰਾਂ ਲਬੇੜ ਕੇ ਸਾਬਣ ਪੀਕੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਗੇ ਫੇਰ ਸਿੱਖ ਫੌਜੀਆਂ ਮੂਹਰੇ ਹੋਕੇ ਚੀਨ ਨੂੰ ਠੱਲ੍ਹ ਮਾਰੀ।
ਤਰਾਂਨਵੇਂ ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬੰਗਲਾਦੇਸ਼ 'ਚ ਹਥਿਆਰ ਸਿਟਾਕੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਬੱਲੇ ਬੱਲੇ ਕਰਾਉਣ ਆਲੇ ਸਿੱਖ ਜਰਨੈਲਾਂ ਨੂੰ ਚੌਰਾਸੀ ਵੇਲੇ ਦਿੱਲੀ 'ਚ ਲੁਕਣ ਨੂੰ ਥਾਂ ਨਾ ਮਿਲੀ।
ਐਨਾ ਕੁਸ ਕਰਕੇ ਵੀ ਤਖਤ ਈ ਢਹਾਏ , ਹੋਰ ਕੀ ਲੈਹਦਾ ਦੇਦਾ ਦਿੱਲੀ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਨੂੰ। ਦਹੀਂ ਭੁਲੇਖੇ ਰੂੰ ਚਿੱਥਣ ਆਲ਼ੇ ਹੋਰ ਹੁੰਦੇ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਮਰਨ ਦਾ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ ਓਦੋਂ ਜੈਲੇ ਕੈਲੇ ਅਰਗੇ ਈ ਮਰਦੇ ਨੇ, ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਸੁਣਿਆ ਬੀ ਕੋਈ ਅਗਰਵਾਲ ਜਾਂ ਮਿਸ਼ਰਾ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ?
ਤਾਂਹੀ ਕਹਿਣੇਂ ਆ ਏਹਨਾਂ ਨੇ ਕੁਸ਼ ਨੀਂ ਦੇਣਾ ਆਥਣੇ ਟੈਮ ਨਾ ਅੰਨ੍ਹੇ ਦੀ ਹਿੱਕ ਅਰਗੇ ਪੰਜ ਸੱਤ ਮੰਨ ਦਾਲ ਨਾ ਲਬੇੜ ਕੇ ਢਿੱਡ 'ਚ ਸਿੱਟ ਲਿਆ ਕਰੋ, ਫੇਰ ਦਾਤੀ ਫਰੇ ਦੀ ਸੁੱਚ ਮਰੋੜ ਕੇ ਮੱਛਰਦਾਨੀ ਲਾਕੇ ਸੌਂਜਿਆ ਕਰੋ......ਘੁੱਦਾ

ਤਾਏ ਦੇ ਸੈੱਲ ਡੌਨ

ਕੇਰਾਂ ਏਮੇਂ ਜਿਮੇਂ ਆਹੀ ਸਲ੍ਹਾਬੇ ਜੇ ਦਿਨ ਭਰਾਵਾ ਸਾਉਣ ਭਾਂਦੋ ਦੇ । ਤਾਏ ਅਰਗੇ ਝੋਨੇ ਨੂੰ ਪਦਾਨ ਪਾਕੇ ਹਟੇ ਸੀਗੇ। ਤਾਇਆ ਘਰੇ ਆਕੇ ਮੰਜੇ ਤੇ ਲਿਟ ਗਿਆ ਓਮੇਂ ਜਿਮੇਂ । ਸਾਡੇ ਆਲ਼ਾ ਨਿੱਕਾ ਗਰਨੈਬ ਕੋਲੇ ਪੈਰਾਂ ਭਾਰ ਬੈਠਾ ਸੈਕਲ ਦੀ ਚੈਨ ਨੂੰ ਗਲੀਸ ਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਉਂਗਲਾਂ ,ਲੀੜੇ ਲੂੜੇ ਲਿੱਬੜੇ ਵਏ , ਬੁਰੇ ਹਾਲ। ਨਾਲੇ ਬਾਟੀ 'ਚ ਕੋਕਾ ਕੋਲਾ ਪਾਈ ਬੈਠਾ ਪੀਣ ਜੋਗਰਾ।
ਤਾਇਆ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਨਿੱਕੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਜਰ ਨਿੱਕਿਆ ਸਰੀਰ ਕੰਡਮ ਜਾ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਬਾਹਲਾ ਤੇ ਦੋ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਹੋਗੇ ਕਣਸ ਜੀ ਹੋਈ ਪਈ ਆ ਮਲਬ ਬੀ ਬੇਮਲੂਮਾ ਤਾਪ ਜਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਪਿਆ।
ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਨੇ ਦੋ ਘੁੱਟਾਂ 'ਚ ਕੋਕਾ ਕੋਲਾ ਅੰਦਰ ਸਿੱਟ ਲਿਆ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਚੱਲ ਜਰ ਤਾਇਆ ਤੇਰਾ ਚਿੱਕਅੱਪ ਕਰਾਕੇ ਲਿਆਈਏ ਲਬੌਟਰੀ ਤੋਂ।
ਤਾਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਬੀ ਚੱਲ ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਆ ਜਬਾਕ, ਏਹਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨੀਏ ਅੱਜ। ਜਾਬੜੇ ਭਰਾਵਾ। ਲਬੌਟਰੀ ਆਲੇ ਨੇ ਤਾਏ ਦੀ ਡੇਢ ਸੂਤ ਮੋਟੀ ਨਾੜ 'ਚ ਘੱਸ ਦਿਨੇ ਸੂਈ ਬਾਹਤੀ ਤੇ ਜ਼ਰਕ ਦਿਨੇ ਖੂਨ ਕੱਢਲਿਆ । ਪੰਦਰਾਂ ਕੁ ਮੈਟਾਂ ਬਾਅਦ ਲਬੌਟਰੀ ਆਲਾ ਰਪੋਟ ਲਿਆ ਕੇ ਨਿੱਕੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਪਰਧਾਨ ਤੇਰੇ ਤਾਏ ਦੇ ਤਾਪ ਨਾਲ ਸੈੱਲ ਡੌਨ ਹੋਗੇ। ਸਾਡੇਆਲਾ ਸਮਝ ਗਿਆ ਬੀ ਖੌਣੀ ਟੈਮਪੀਸ ਆਲੇ ਸੈੱਲ ਈ ਹੁੰਦੇ ਹੋਣੇ ਆ। ਆਅਅ ਕੀ ਏਹਨੇ ਸੈਕਲ ਰਾਗਟ ਬਣਾਤਾ ਬਾਣੀਏ ਦੀ ਹੱਟ ਨੂੰ। ਬਰਿੱਕ ਬਰੁੱਕ ਹੈਨੀ ਸੀ ਸੈਕਲ ਦੇ, ਆਪੇ ਕੰਧ 'ਚ ਵੱਜ ਕੇ ਈ ਮੁੜਿਆ ਕਰੇ। ਸਾਡੇਆਲ਼ਾ ਬਾਣੀਏ ਨੂੰ ਕੈਂਹਦਾ ਬਾਈ ਤਿੰਨ ਬੱਡੇ ਸੈੱਲ ਦੇਦੇ ਰੇਡੀਏ ਆਲੇ ਤਾਏ ਦੇ ਪਾਉਣੇ ਆ। ਸੈੱਲ ਫੜ੍ਹਕੇ, ਫੇਰ ਖਿੱਚਤਾ ਸੈਕਲ ਭਰਾਵਾ।
ਬਰੋਲਾ ਈ ਬਣਿਆ ਫਿਰੇ , ਪੱਤੇ ਉੱਡਣ ਲਾਤੇ ਏਹਨੇ ਤਾਂ ,ਸੱਥ ਆਲੇ ਬਾਬੇ ਬਚਾਰੇ ਝਾਕਣ ਬੀ ਫੇਰ ਭਾਰੀ ਮਰਜ਼ ਆ ਕੋਈ । ਲਬੌਟਰੀ 'ਚ ਜਾਕੇ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਨੇ ਸੈੱਲ ਕਾਊਂਟਰ ਤੇ ਧਰਤੇ ਗਰਨੇਡਾਂ ਅੰਗੂ।
ਲਬੌਟਰੀ ਆਲੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਚੱਕ ਪਰਧਾਨ ਤਾਏ ਦੇ ਸੈੱਲ ਪਾਦੇ ਨਮੇਂ। ਤਾਇਆ ਝਾਕੇ ਬੀ ਆਹ ਕੀ ਭੈਣ ਦੇ ਭੜਾਈਆਂ ਲਖਾਈਆਂ ਜਹਾਬੇ ਨੇ ਨੱਕ ਵਢਾਤਾ। ਤਾਏ ਨੇ ਬੋਚ ਕੇ ਜੇ ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਦਾ ਜੋੜਾ ਲਾਹ ਲਿਆ। ਸਾਡੇ ਆਲਾ ਲਹਿ ਪਿਆ ਭਰਾਵਾ। ਤਾਏ ਨੇ ਸੈੱਲ ਮਾਰਿਆ ਚਲਾਵਾਂ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੇ ਢੂਕਣੇ 'ਚ ਤੇ ਰੁਪਈਏ ਜਿੰਨਾ ਥਾਂ 'ਠਾਤਾ ਢੂਈ ਦਾ। ਸਾਡੇ ਆਲਾ ਮਰਤਬਾਨ ਅਰਗਾ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਘਰੇ ਤੁਰਿਆ ਆਵੇ ਟੇਢਾ ਟੇਢਾ ਜਾ ਤੁਰੇ ਜਿਮੇਂ ਧੁਨਕ ਬੱਜੀ ਹੁੰਦੀ ਆ.....ਘੁੱਦਾ

ਬਾਘ ਮਿਲਖਾ ਬਾਘ

ਚੌਵੀ ਜਨਵਰੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਟਿਆਲੇ NIS 'ਚ ਖੜ੍ਹੇ ਸੀ। ਕੁੱਲ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਗਰੌਂਡ ਨੇ ਏਥੇ। ਓਲੰਪਿਕ ਲੈਬਲ ਦੇ ਖਿਡਿਆਰੀਆਂ ਦੀ ਪਰੈਕਟਿਸ ਦੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਜਗ੍ਹਾ । ਬਖਸ਼ੀਸ਼ ਸਿੰਘ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸਾਇਕਲਿਸਟ ਸੀ । ਸੋ ਪਹਿਲੋਂ ਸਾਇਕਲਿੰਗ ਵੈਲੋਡਰੰਮ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੱਡੀ ਤਿੰਨ ਚਾਰ ਮੋੜ ਕੱਟਕੇ ਰਨਿੰਗ ਟ੍ਰੈਕ ਕੋਲ ਰੁਕੀ । ਸਬਾਟਰਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਵਿੱਚਦੀ ਬੇਮਲੂਮੀ ਜੀ ਠੰਢ ਲੂੰ ਕੰਢਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਸਰਦਾਰ ਵਾਸੂ ਹੋਣਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਏਸੇ ਟ੍ਰੈਕ 'ਚ ਬਾਘ ਮਿਲਖਾ ਬਾਘ ਦੀ ਕੁਛ ਸੀਨ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨੇ।
ਉੱਡਣੇ ਸਿੱਖ ਦੇ ਨੌਂ ਨਾ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਦੇ ਨੌਂ ਤੇ ਫਿਲਮ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁਣ ਰਿਲੀਜ਼ ਹੋਈ। ਪੰਜਾਬੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਅਰਥੀਆਂ ਖੱਸੀ ਫਿਲਮਾਂ ਵੇਖਕੇ ਹਿੜ ਹਿੜ ਕਰਨ ਆਲੀ ਜੰਤਾ ਨੂੰ ਏਹ ਫਿਲਮ ਪਸਿੰਦ ਨੀਂ ਆਈ। ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ 'ਚ ਫਰਹਾਨ ਅਖਤਰ ਨੇ ਫਿਲਮ 'ਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਹਾਮੀ ਓਟੀ ਸੀ। ਜੇ ਉਹਨੂੰ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਦਾ ਕਿਰਦਾਰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਐਨੀ ਮੇਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪਈ ਤਾਂ ਖੁਦ ਮਿਲਖਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਕ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਹੋਊ, ਏਹ ਗੱਲ ਹਸਾਬੋਂ ਬਾਹਰ ਆ।
ਟੋਟਣ ਤੋਂ ਮੁੜ੍ਹਕਾ ਚੋਅ ਕੇ ਕੰਗਰੋੜ ਥਾਂਣੀ ਹੋਕੇ ਹੇਠਾਂ ਗਿੱਟਿਆਂ ਤੱਕ ਜਾ ਪਹੁੰਚਦਾ । ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਏਨੀ ਮੇਹਨਤ ਨਾ। ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਦੇ 'ਗੂਠੇ ਨਾ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਮੁੜ੍ਹਕਾ ਸੂਤਕੇ ਡੋਲ੍ਹਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਪੱਖੇ ਮੂਹਰੇ ਪੈਣ ਨਾ ਜੇਹਨਾਂ ਦੇ ਕੜੱਲ ਪੈ ਨੇ ਉਹ ਏਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਨੀਂ ਲਾ ਸਕਦੇ । ਤਿੰਨ ਘੈਂਟਿਆਂ 'ਚ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨਾ ਬਾਖੂਬੀ ਕੰਮ ਹੁੰਦਾ । ਆਲੋਚਕਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਐਨਾ ਕ ਬਹੁਤ ਆ ਬੀ ਫਿਲਮ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਹਫਤਿਆਂ 'ਚ ਠਾਸੀ ਕਰੋੜ ਦੀ ਕਮਾਈ ਕਰੀ ਆ ਤੇ ਗੋਆ ਹਰਿਆਣਾ ਬਿਨਾਂ ਟੈਕਸੋਂ ਚੱਲ ਰਹੀ ਆ।
ਬਿਨਾਂ ਸ਼ੱਕ ਇੱਕ ਮੁਕੰਮਲ ਤੇ ਸਫਲ ਫਿਲਮ ਸਿੱਧ ਹੁੰਦੀ ਆ "ਬਾਘ ਮਿਲਖਾ ਬਾਘ" । ਬਾਕੀ ਨਿੰਦਣ ਆਲੇ ਮੁਲਖ ਨੇ ਤਾਂ ਮੂੰਹ ਟੱਡ ਕੇ ਮੀਚ ਈ ਲੈਣਾ ਹੁੰਦਾ....ਘੁੱਦਾ

ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਯਮਲੇ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਗੇ

ਸਾਉਣ ਪਿੱਛੋਂ ਭਾਂਦੋ ਦੇ ਮਰੋੜ ਵਰਗੇ
ਢਿੱਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਵਈ ਘਰੋੜ ਵਰਗੇ
ਨੰਗੇ ਪੈਂਰੀ ਖੁੱਭੇ ਕਿਸੇ ਰੋੜ ਵਰਗੇ
ਫਿਰਨੀ ਤੋਂ ਘਰ ਆਲੇ ਮੋੜ ਵਰਗੇ
ਬੇਬੇ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸੁੱਚੀ ਨੀਤ ਵਰਗੇ
ਸੱਚੀਂ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਯਮਲੇ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਗੇ

ਨਿੱਸਰੀ ਵਈ ਪੱਕੀ ਜੇਹੀ ਜਵਾਰ ਵਰਗੇ
ਚੌਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡੇ ਝੱਲੀ ਮਾਰ ਵਰਗੇ
ਦਿੱਲੀ ਦੀ ਹੰਢਾਈ ਯਾਰ ਮਾਰ ਵਰਗੇ
ਵੇਸਵਾ ਦੀ ਪਾਟੀ ਸਲਵਾਰ ਵਰਗੇ
ਯੁੱਗਾਂ ਤੋਂ ਤੁਰੀ ਆਉਂਦੀ ਰੀਤ ਵਰਗੇ
ਸੱਚੀਂ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਯਮਲੇ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਗੇ

ਟੁੱਟੀ ਬਾਹੀ ਉੱਧੜੇ ਵਏ ਵਾਣ ਵਰਗੇ
ਕਿਸੇ ਗੱਭਰੂ ਦੀ ਚੰਦਰੀ ਮਕਾਣ ਵਰਗੇ
ਜਵਾਨੀ ਰੁੱਤੇ ਲੱਭੇ ਕਿਸੇ ਹਾਣ ਵਰਗੇ
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭੂਤਰੇ ਵਏ ਸਾਨ੍ਹ ਵਰਗੇ
ਪੋਹ ਮਹੀਨੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੋਈ ਸੀਤ ਵਰਗੇ
ਸੱਚੀਂ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਯਮਲੇ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਗੇ

ਵਿਧਵਾ ਦੀ ਤਿੜਕੀ ਵਈ ਵੰਗ ਵਰਗੇ
ਧੀ ਕਵਾਰੀ ਦੀ ਮਣਾਂਮੂੰਹੀ ਸੰਗ ਵਰਗੇ
ਅੱਥਰੀ ਜਵਾਨੀ ਬਣੌਟੀ ਖੰਘ ਵਰਗੇ
ਚਾਚੇ ਕੈਂਦੋਂ ਦੇ ਖਚਰੇ ਜੇ ਲੰਙ ਵਰਗੇ
ਰਾਂਝੇ ਹੀਰ ਦੀ ਵੀ ਪਾਕ- ਪ੍ਰੀਤ ਵਰਗੇ
ਸੱਚੀਂ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਯਮਲੇ ਦੇ ਗੀਤ ਵਰਗੇ....ਘੁੱਦਾ

ਬਾਬਾ ਗੁਰਦਾਸ

ਕਾਲਜ ਦੀ ਫੇਅਰਵੈੱਲ ਪਾਰਟੀ ਸੀ। ਗੁਰਦਾਸ ਮਾਨ ਨੂੰ ਉਹਦੇ ਜਮਾਤੀਆਂ ਨੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਤਾੜ ਕੇ ਬਾਹਰੋਂ ਕੁੰਡਾ ਲਾਤਾ ਤੇ ਹਦੈਤ ਕਰਤੀ ਪਰਧਾਨ ਕੋਈ ਗੀਤ ਲਿਖ ਮ੍ਹਸੋਸਿਆ ਜਾ ਤੇ ਜਦੋਂ ਲਿਖ ਲਿਆ ਓਦੋਂ ਅਰਲ ਖੜਕਾ ਦੀਂ ਤੇ ਫੇਰ ਈ ਬਾਰ ਖੋਲਾਂਗੇ। ਦੱਸਦੇ ਆ ਓਦੋਂ ਬਾਬੇ ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਗੀਤ ਲਿਖਿਆ ਸੀ , "ਪੀੜ ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਿੱਦਾਂ ਜਰਾਂਗਾਂ ਮੈਂ"।
ਸਫਰ ਚੱਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਮਾਲਵੇ ਦੀ ਟਿੱਬਿਆਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਕੱਤੀ ਦਸੰਬਰ ਉੱਨੀ ਸੌ ਅੱਸੀ ਨੂੰ ਜਲੰਧਰ ਦੂਰਦਰਸ਼ਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੁਆਤ ਕਰਕੇ ਲੰਡਨ ਦੇ ਐਲਬਰਟ ਹਾਲ ਤੱਕ ਜਾ ਗਾਇਆ। ਐਲਬਟ ਹਾਲ 'ਚ ਮਾਈਕਲ ਜੈਕਸਨ ਅਰਗੇਆਂ ਨੇ ਈ ਗਾਇਆ ਪਹਿਲੋਂ।
ਲੰਡਨੋਂ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਸੰਸਾਰ ਪਰਸਿੱਧ ਚੈਨਲ BBC ਤੇ ਇੰਟਰਵਿਊਂ ਦੇਂਦਿਆ ਗੁਰਦਾਸ ਨੇ ਐਂਕਰ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਝੇਪ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਅਣਜਕੇ ਜੇ ਜਵਾਕ ਅੰਗੂ ਪਹਿਲੋਂ ਏਹੀ ਕਿਹਾ ,"ਮਾਈ ਇੰਗਲਿਸ਼ ਇਸ ਨੌਟ ਟੂ ਗੁੱਡ"
ਸਿਰ ਪਲੋਸਣ ਖਾਤਰ ਪੋਤਰੇ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਰੇ ਦਾਦੀ ਦੇ ਕੰਬਦੇ ਹੱਥ ਅਰਗੇ ਗੀਤ, ਜਾਂ ਜਿਮੇਂ ਕੋਈ ਬੱਕਰੀਆਂ ਚਾਰਨ ਆਲ਼ਾ ਛੇੜੂ ਆਥਣੇ ਜੇ ਸੋਟੀ ਤੇ ਠੋਡੀ ਧਰੀ ਲਹਿੰਦੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਨਜ਼ਾਰਾ ਦੇਂਹਦਾ ਹੋਵੇ , ਨਗੌਰੀ ਬਲਦਾਂ ਦੇ ਗਲ ਖੜਕਦੀਆਂ ਟੱਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੁਣਕਾਰਾਂ ਅਰਗੇ ਬੋਲ, ਜਿਮੇਂ ਕੁਤਰੇ ਆਲੀ ਮਸ਼ੀਨ ਤੇ ਰੇਤ ਲਾਉਦਿਆਂ ਹੁੰਦੀ ਕਿਰਚ ਕਿਰਚ ਨਾਲ ਧੁੜਧੁੜੀ ਛਿੜਦੀ ਹੋਵੇ, ਕੱਸੀਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾ ਭਰੇ ਟੋਭੇ ਤੇ ਵਰ੍ਹਦੀਆਂ ਕਣੀਆਂ ਵਰਗਾ ਮਹੌਲ ਜਿਮੇਂ ਕੋਈ ਬੋਹੜ ਦਾ ਬੋਝਲ ਜਾ ਪੱਤਾ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡਿੱਗਕੇ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਗੋਲਘਤੇਰੇ ਜੇ ਬਣਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਜਿਮੇਂ ਸਾਦਿਹਾੜੀ ਵਾਂਡੇਓਂ ਘਰ ਮੁੜੇ ਬਾਪੂ ਦੇ ਝੋਲੇ ਨੂੰ ਜਵਾਕ ਟੁੱਟਕੇ ਪੈਗੇ ਹੋਣ।
ਨਮੇਂ ਗੈਕਾਰਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਨਿਆਂ ਬਾਬੇ ਗੁਰਦਾਸ ਦਾ ਬੀ ਗੀਤ ਬਾਹਲੇ ਛਣਕਣਿਆ ਬਾਜੇਆਂ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਨੇ। ਲੱਚਰਤਾ ਤੋਂ ਕੋਹਾਂ ਦੂਰ ਗੀਤ ਉਹਦੇ ਜਿਮੇਂ ਕੋਈ ਪੇਂਡੂੰ ਰਕਾਨ ਬਿੰਦੇ ਝੱਟੇ ਚੁੰਨੀ ਸੂਤ ਕਰਕੇ ਚੇਤੰਨਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ ।
ਬਸ ਕੁਝ ਏਮੇਂ ਦੇ ਨੇ ਬਾਬੇ ਗੁਰਦਾਸ ਦੇ ਗੀਤ। ਤਿੰਨ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਸਾਂਝਾ, ਸਰਬੋਤਮ ਤੇ ਸਦਾਬਹਾਰ ਕਲਾਕਾਰ ਬਾਬਾ ਗੁਰਦਾਸ.......ਘੁੱਦਾ

ਦਾਗ ਫੋਹੜਿਆਂ ਦੇ

ਅੱਕ ਕਰੀਰ ਉੱਗਰੇ ਤੀਆਂ ਆਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ
ਸਕੌਡਾ ਬਰਨਾ ਚੱਲਣ ਉਹਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹਵਾਂ ਤੇ
ਆਰੇ ਵਿੱਚਦੀ ਕੱਢਤਾ ਪਿੱਪਲਾਂ ਬੋਹੜਾਂ ਨੂੰ
ਗਲਾ ਘੋਟ ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਲੋੜਾਂ ਨੂੰ
ਇੱਕੋ ਥਾਲੀ ਰੋਟੀ ਖਾਂਦੇ ਸੀ ਪਿਆਰ ਲੋਹੜਿਆਂ ਦੇ
ਹਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਗਏ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਦਾਗ ਫੋਹੜਿਆਂ ਦੇ

ਐਤਬਾਰ ਨੂੰ ਕੇਸੀ ਨਾਹ ਭੱਠੀ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ
ਭੁੱਜੀ ਕਣਕ 'ਚ ਰਲਾਕੇ ਗੁੜ ਜਾ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ
ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ ਮੀਢੀ ਜੂੜਾ ਕਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਜੇਹੜਾ ਬੋਲੇ ਧਮੁੱਕ ਢੂਈ 'ਚ ਧਰਿਆ ਹੁੰਦਾ ਸੀ
ਸਿਰ 'ਚ ਰੋਬੜੇ ਪੱਕਗੇ ਕਦੇ ਵੱਜੇ ਰੋੜਿਆਂ ਦੇ
ਹਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਗਏ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਦਾਗ ਫੋਹੜਿਆਂ ਦੇ

ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਭਲਵਾਨਾਂ ਦੀਆਂ ਛਿੰਝਾਂ ਪੈਂਦੀਆਂ ਸੀ
ਛਾਲ ਸੂਲੀ ਦੀ ਲੱਗੇ ਅੱਖਾਂ ਟੱਡੀਆਂ ਰੈਂਹਦੀਆਂ ਸੀ
ਚੁਸਤੀ, ਫੁਰਤੀ ਚੱਲਦੀ ਸੀ ਵਿੱਚ ਕਬੱਡੀ ਦੇ
ਖੱਦਰ ਗਲਾਸਾਂ 'ਚ ਚੱਲੇ ਪਿੱਗ ਘਰਦੀ ਕੱਢੀ ਦੇ
ਨੀਲ ਪਿੰਡੇ ਤੇ ਛਪਗੇ ਬਾਪੂ ਦਿਆਂ ਜੋੜਿਆਂ ਦੇ
ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਗਏ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਦਾਗ ਫੋਹੜਿਆਂ ਦੇ

ਦਿਨ ਦਸਮੀਂ ਦੇ ਟੇਕਦੇ ਸੀ ਮੱਥੇ ਸਮਾਧਾਂ ਤੇ
ਭੰਨ ਚੋਰਿਓਂ ਕਿੰਨੇ ਚੂਪੇ ਗੰਨੇ ਕਮਾਦਾਂ ਦੇ
ਦੰਦ ਜੀਹਦੇ ਨਾ ਹੁੰਦੇ ਉਹਨੂੰ ਬੋੜ੍ਹਾ ਕਹਿੰਦੇ ਸੀ
ਜੂੰਡੋ ਜੂੰਡੀ ਹੋਕੇ ਵੀ ਫਿਰ ਕੱਠੇ ਬਹਿੰਦੇ ਸੀ
ਪੋਹ 'ਚ ਧੂੰਏ ਸੇਕੇ ਕਿੱਕਰਾਂ ਦਿਆਂ ਮੋਹੜਿਆਂ ਦੇ
ਹਲੇ ਤੱਕ ਨਾ ਗਏ ਲੱਤਾਂ ਤੋਂ ਦਾਗ ਫੋਹੜਿਆਂ ਦੇ.....ਘੁੱਦਾ

ਚੱਕ ਫੇਰ ਪਰਤਿਆਈਆਂ ਬੀਆਂ ਗੱਲਾਂ

ਚੱਕ ਫੇਰ ਪਰਤਿਆਈਆਂ ਬੀਆਂ ਗੱਲਾਂ....ਗੌਰ ਨਾ ਪੜ੍ਹਿਓ ਬੀਰ ਬਣੇ
1. ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ 'ਚ ਜੀਹਦਾ ਕੋਈ ਭੂਆ ਮਾਸੜ ਚਾਚਾ ਤਾਇਆ ਜਾਂ ਰੈਹਣ ਦਾ ਠਾਹਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਉਹੋ ਜਾ ਪੇਂਡੂ ਬੰਦਾ ਚੰਡੀਗੜ੍ਹ ਜਾਕੇ ਰੋਡਬੇਜ਼ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਟਾਕੀ 'ਚੋਂ ਉੱਤਰਕੇ ਰਿਗਸ਼ੇ ਆਲੇ ਨੂੰ ਏਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ,"ਨਿੱਕਿਆ ਕਿਸਾਨ ਭਬਨ ਕੇਹੜੇ ਪਾਸੇ ਆ ਭਲਾਂ" ?
2. ਹੁਣ ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਸਮਿੰਟਡ ਕੰਮ ਹੋਗਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰੇਕ ਘਰੇ ਟ੍ਰੈਕਟਰ ਦੇ ਬੱਡਾ ਟੈਰ ਧਰਕੇ ਖੁਰਨੀ ਬਣਾਈ ਵਈ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਨਿੱਕੇ ਕੱਟਰੂ ਬੱਛਰੂ ਓਸੇ ਦਾਲੇ ਈ ਹੁੰਦੇ ਸੀ।
3 . ਪਟਵਾਰੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸਰਕਾਰੀ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਕੰਮ ਕਰੌਣ ਬਗਜੋ । ਪਟਵਾਰੀ ਕਹਿ ਦੇਂਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕਰਦਾਂਗੇ ਕੰਮ। ਆਵਦਾ ਮਨ ਨੀਂ ਖੜ੍ਹਦਾ ਜਦੋਂ ਆਪਾਂ ਆਪ ਈ ਪੰਜ ਸੌ ਦੇ ਦੇਣੇ ਆ ਪੜਦੇ ਜੇ ਨਾ ਏਨੇ ਨਾ ਆਵਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਆ ਬੀ ਹੁਣ ਹੋਜੂ ਕੰਮ । ਸਿਸਟਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਿਆ ।
4 .ਆਹ ਸਾਉਣ ਭਾਂਦੋ ਜੇ 'ਚ ਮੈਸ੍ਹਾਂ ਨਮੇਂ ਦੁੱਧ ਬਾਹਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਹਰੇਕ ਈ ਸੈਕਲ ਦੇ ਹੈਂਡਲ ਤੇ ਡੰਡਾ ਜਾ ਧਰੀ ਫਿਰਦਾ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਗਲੀ ਮੋੜ ਤੇ ਹਰਿੱਕ ਨੂੰ ਏਹੋ ਸਵਾਲ ਕਰਦਾ ,"ਪਰਧਾਨ ਸਾਨ੍ਹ ਨੀਂ ਵੇਖਿਆ ਓਏ?"
5. ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੱਟ ਫੇਟ ਬੱਜ ਜੇ ਐਂਕਸੀਡੈਂਟ ਬਗੈਰਾ ਹੋਜੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮੁਲਖ ਕੱਠ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਮਰੀਜ਼ ਦੁਆਲੇ। ਨਾਲੇ ਤਾਂ ਉੱਤੇ ਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੀ ਜਾਣਗੇ ਨਾਲੇ ਆਖੀ ਜਾਣਗੇ ,"ਹਵਾ ਛੱਡੋ ਓਏ ਮਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਹਵਾ"
6.ਪਿੰਡ ਆਲ਼ਾ ਬੰਦਾ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿਆਹ ਸ਼ਾਦੀ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੰਮ ਲਾਮ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਓਦੋਂ ਪਿੰਡ ਫੂਨ ਕਰਕੇ ਆਹੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛਦਾ ,"ਪਰਧਾਨ ਮੋਟਰਾਂ ਆਲੀ ਲੈਟ ਆਗੀ?"......ਘੁੱਦਾ