ਪੰਜਾਬੀ

ਜਦੋਂ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਜਵਾਕ ਨੂੰ ਦਾਈ ਪੋਤੜਿਆਂ 'ਚ ਵਲ੍ਹੇਟਣ ਲੱਗੀ ਜਵਾਕ ਦੇ ਦਾਦੇ ਨੂੰ ਬੋਲ ਮਾਰਕੇ ਆਂਹਦੀ ਆ, " ਵਧਾਈਆਂ ਵੇ ਜਾਗਰਾ, ਦਾਦਾ ਬਣ ਗਿਓੰ, ਕਰਾਓ ਮੂੰਹ ਮਿੱਠਾ"
ਓਦੋਂ ਜਵਾਕ ਦੇ ਕੰਨੀਂ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਜਾ ਸ਼ਬਦ ਪੈਂਦਾ।
ਸਾਡੀਆਂ ਲੋਰੀਆਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ। ਬੋਲੀਆਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ , ਘੋੜੀਆਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਸਾਡੇ ਵੈਣ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ, "ਹਾਏ ਓ ਪੁੱਤਾ ਕਿੱਥੇ ਤੁਰ ਗਿਓਂ"
ਸਾਡੇ ਹੌੰਸਲੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ, " ਬੱਲੇ ਸ਼ੇਰਾ" "ਹਈ ਸ਼ੱਕਤੇ" "ਹੈਥੇ ਰੱਖ"
ਸਾਡੇ ਲਲਕਾਰੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ,"ਜੀ ਓਏ ਸ਼ੇਰਾ, ਜੁੱਗ ਜੱਗ ਜੀਵੇਂ ,ਜਵਾਨੀਆਂ ਮਾਣੇਂ"
ਸਾਡੇ ਗੀਤ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ। ਝਿੜਕਾਂ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ," ਵੇ ਨਖਾਫਣਿਆਂ, ਵੇ ਮਰਨਿਆਂ"
ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ।
ਨਵਾਂ ਫੋਨ ਖ੍ਰੀਦਣ ਲੱਗੇ ਵੀ ਦੁਕਾਨਦਾਰ ਨੂੰ ਏਹੀ ਪੁੱਛੀਦਾ," ਪਰਧਾਨ, ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ੋਅ ਕਰਦਾ ਏਹੇ?"
ਮਾਂ-ਬੋਲੀ ਇੱਕ ਦੋ ਖਾਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮੁਹਤਾਜ ਨਈਂ ਹੁੰਦੀ ।
ਚੱਤੋਪੈਰ ਨਾਲ ਈ ਰਹਿਣਾ ਪੰਜਾਬੀ ਨੇ। ਪੰਜਾਬ ਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ਿੰਦਾਬਾਦ ਈ ਰਹੂ। ਧੰਨਵਾਦ ਸਰਬੰਸਦਾਨੀ......ਘੁੱਦਾ

ਮਾਹਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ

ਕੇਰਾਂ ਸੱਤ ਕ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਜਵਾਕ ਆਵਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ੳਂਗਲੇ ਲੱਗਾ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਕੋਲ ਦੀ ਊਠ ਨੰਘਿਆ ਤੇ ਊਠ ਦੇ ਗੱਲ ਟੱਲ ਜਾ ਖੜਕੇ। ਜਵਾਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਤਾਂ ਊਠ ਦਾ ਪਤਾ ਸੀ ਤੇ ਨਾਂਈ ਟੱਲ ਦਾ। ਜਵਾਕ ਆਵਦੀ ਮਾੰ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ,"ਦੇਖ ਨੀ ਬੀਬੀਏ ਕੀ ਦੇ ਗਲ ਕੀ ਪਾਇਆ"।
ਅੱਗੋਂ ਮਾਂ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਸੀ ਕਹਿੰਦੀ,"ਹਾਹੋ ਪੁੱਤ ਹੈਹੇ ਜਿਆਂ ਦੇ ਗਲ ਹੈਹੇ ਜਾ ਕੁਸ ਈ ਪਾਇਆ ਹੁੰਦਾ"।
ਏਹੀ ਗੱਲ ਕਈ ਫੇਸਬੁਕੀਆੰ ਤੇ ਢੁੱਕਦੀ ਆ। ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਭਮਾਂ ਨਾ ਪਰ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਭੰਡਣਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ । ਕੱਲ ਪਰਸੋੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਲਿਖਕੇ ਪਾਇਆ ਬਾ ਸੀ ਅਖੇ ਮਾਹਰਾਜਾ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਜਨਾਨੀਆਂ ਨਚਾਉਦਾ ਸੀ ਨਾਏ ਗ੍ਰਹਸਥ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਊਂਈ ਡੱਕਿਆ ਮੁਲਖ ਸਵਾਦ ਲੈਂਦਾ। 
ਅਗਲੇ ਦੀ ਪਰਸਨਲ ਲਾਈਫ ਤੋਂ ਡੋਡੇ ਲੇਣੈ ਆ ਤੁਸੀਂ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਸੀ ਅਗਲਾ। ਜੇ ਕਰੰਟ ਸੀਗਾ ਤਾਂਹੀ ਸ਼ੇਰੇ ਪੰਜਾਬ ਕਹਾਉੰਦਾ ਸੀ । ਬਾਕੀ ਸਿਰੇ ਜੇ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਵਾਕਏ ਮਾੜਾ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਸਿਰਦਾਰ ਫੂਲਾ ਸਿੰਘ ਤੇ ਨਲੂਏ ਵਰਗੇ ਸਰਦਾਰ ਉਹਦੇ ਨਾਲ ਨਾ ਤੁਰਦੇ। ਗੂਗਲ ਰਣਜੀਤ ਸਿੰਘ ਲਿਖਣ ਨਹੀਂ ਦੇਦੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇ ਸਰਚਾਂ ਮਾਰਨ ਲਾ ਪੈੰਦੀ ਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਐਹੇ ਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿੰਡ 'ਚ ਕੋਈ ਮਹਿੰ ਜੋਗਰਾ ਨੀਰੇ ਦਾ ਰੁੱਗ ਨੀਂ ਵੱਢਣ ਦਿੰਦਾ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਭੰਡ ਕੇ ਆਪਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਦਮ ਆ
ਗੋਰੇ ਫੇਸਬੁੱਕ ਬਣਾਕੇ ਵੀ ਨਈਂ ਹੰਕਾਰੇ। ਸਾਡੇਆਲਾ ਮੁਲਖ ਆਈ ਡੀ ਬਣਾਕੇ ਈ ਹੀਂਜਰ ਜਾੰਂਦਾ। ਔਕਾਤ 'ਚ ਈ ਚਾਹੀਦਾ ਕੰਮ ।ਫੇਸਬੁੱਕ ਤੇ ਅੱਧੇ ਪੰਜਾਬ ਤੋਂ ਲਾਹ ਪਾਹ ਕਰਾਏ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਟੁੱਕ ਹਾਜ਼ਮੇ ਨੀਂ ਆਉਂਦਾ ਐਹੇ ਜਿਆਂ ਦੇ।.....ਘੁੱਦਾ

ਰੀਝ ਕਾਲਜੇ ਰਹਿਗੀ

ਜੁੱਟ ਪੱਟਕੇ ਕਾਪੀ 'ਚੋੰ ਸਹੀ ਕੌਮੇ ਬਿੰਦੀਆੰ ਲਾਕੇ
ਖ਼ਤ ਲਿਖਿਆ ਪਹਿਲਾ ਸੀ ਗਿਆਰਾਂ ਸੌ ਦੀ ਲੈਟ ਜਗਾਕੇ
ਲਾ ਬਹਾਨਾ ਪੜਨੇ ਦਾ ਕੋਠੇ ਮੱਛਰਦਾਨੀ ਲਾਕੇ
ਪੁੱਤ ਤੜਕੇ ਪੜਲੀੰ ਵੇ ਬੇਬੇ ਆਣ ਸਿਰਹਾਣੇ ਬਹਿਗੀ
ਰੱਖੀਂ ਪੜਦਾ ਟੁੱਟੀਆਂ ਦਾ ਨੀਂ ਬਸ ਰੀਝ ਕਾਲਜੇ ਰਹਿਗੀ

ਚਾਅ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਮਿਲਣੇ ਦਾ ਪਿੱਛੇ ਸੈਕਲ ਬੜੇ ਭਜਾਏ
ਸਕ੍ੈਚ ਤਵੇ ਸੀਡੀਆਂ ਦੇ ਸੀਗੇ ਤਾਰਾੰ ਵਿੱਚ ਫਸਾਏ
ਟੱਲੀ ਖੜਕੇ ਚੱਕੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਬਰੇਕ ਮੂਹਰਲੇ ਲਾਏ
ਗੰਢ ਮਾਰਕੇ ਚੁੰਨੀਂ ਦੀ ਮਾਰਕੇ ਛਾਲ ਸ਼ੀਟ ਤੇ ਬਹਿਗੀ
ਰੱਖੀਂ ਪੜਦਾ ਟੁੱਟੀਆਂ ਦਾ ......

ਚਿੱਟੀ ਬੁਰਸ਼ਟ ਜਾਰਾਂ ਦੀ ਧੋਤੀ ਟੀਨੋਪਾਲ ਸੀ ਲਾਕੇ
ਵਦੈਗੀ ਪਾਲਟੀ ਦਸਮੀਂ ਦੀ ਆਈ ਸੂਟ ਗਾਜਰੀ ਪਾਕੇ
ਲੈ ਹਿਝਕੀਆਂ ਰੋਂਦੀ ਰਹੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮੂੰਹ ਭੁਆਕੇ
ਗੱਚ ਭਰਿਆ ਮੇਰਾ ਵੀ ਭਰਕੇ ਰੁੱਗ ਸੀਨਿਓਂ ਲੈਗੀ
ਰੱਖੀਂ ਪੜਦਾ ਟੁੱਟੀਆਂ ਦਾ ......

ਦੇਤੀ ਸਾਈ ਤਖਾਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਿਆਹ ਦਾ ਦਾਜ ਬਣੳਂਦੇ
ਵਰੀ ਬੱਝਦੀ ਸੂਟਾਂ ਦੀ ਗੇੜੇ ਨਿੱਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲਾੳਂਦੇ
ਧਰ ਖੁਰਚਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਹਲਵਾਈ ਘਰ ਤੇਰੇ ਨੂੰ ਆੳਂਦੇ
ਤਾਸ਼ ਵਰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੀਂ ਬਾਜੀ ਘੁੱਦੇ ਸਿੱਕਰ ਪੈਗੀ
ਰੱਖੀਂ ਪੜਦਾ ਟੁੱਟੀਆਂ ਦਾ ......

ਪਰਤਿਆਈਆਂ ਵਈਆਂ ਗੱਲਾਂ

ਪਰਤਿਆਈਆਂ ਵਈਆਂ ਗੱਲਾਂ
1 . ਵਿਆਹ 'ਚ ਨੱਚਣ ਆਲੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਓਦੋਂ ਬਾਹਲੀ ਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਆ ਜਦੋਂ ਚੱਲਦੇ ਗੀਤ 'ਚ ਰੈਪ ਸ਼ਟਾਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ 
2. ਆਪਣਾ ਮੁਲਖ ਮੋਟਰਸੈਕਲਾਂ ਦੀ ਤੇਲ ਆਲੀ ਸੂਈ ਤੇ ਯਕੀਨ ਨਈਂ ਕਰਦਾ। ਕੇਰਾਂ ਟੈਕੀਂ ਦਾ ਢੱਕਣ ਖੋਲਕੇ ਛਲਕਾਕੇ ਜੇ ਜ਼ਰੂਰ ਦੇਖਣਗੇ ।
3. ਮੋਬੈਲ ਤੇ ਪੰਗੇ ਲੈਂਦੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਦੇਖਕੇ ਪੇਂਡੂੰ ਬੰਦਾ ਆਹੀ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ," ਕਿਮੇਂ ਨਿੱਕਿਆ ਕੀ ਕੈਂਹਦਾ ਤੇਰਾ ਐੰਟਰਨਿੰਟ, ਪਊ ਮੀੰਹ ਮੂੰਹ ਕਿ ਨਹੀਂ"
4. ਦੋ ਪੰਜਾਬੀ ਬੰਦੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਜੇ ਕੋਲ ਦੀ ਮਹਿੰਗੀ ਜੀ ਕਾਰ ਟੱਪਜੇ ਫੇਰ ਪਰਤਿਆਇਆ ਬਾ ਅੱਧਾ ਘੈਂਟਾ ਓਸੇ ਦੀਆਂ ਈ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀ ਜਾਣਗੇ ਨਾਲੇ ਝੁਰੀ ਜਾਣਗੇ,"ਐਡੀ ਕਿਸ਼ਮਤ ਕਿੱਥੇ ਜਰ"
5. ਕਿਸੇ ਦਾ ਮੋਬਾਇਲ ਜਦੋੰ ਹੱਥ ਆਜੇ ਤਾੰ ਵੱਡੀ ਮੇਦ ਆਪਣਾ ਮੁਲਖ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੈਮਰਾ ਖੋੇਲ ਕੇ ਦੇਖਦਾ ਤੇ ਆਹੀ ਐਕਸਪਰੈਸ਼ਨ ਹੁੰਦਾ," ਭੈੰ ਬੜੀ ਕਲੈਰਟੀ ਆ ਜਰ"
6. ਪੰਜਾਬ 'ਚ ਬਹੁਤੇ ਥਾਵੀਂ ਇੱਕੋ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਪਿੰਡ ਨਾਲ
ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਨੇ । ਜਿਵੇਂ ਮਹਿਲ ਕਲਾਂ ਤੇ ਮਹਿਲ ਖੁਰਦ । ਖੁਰਦ ਨਿੱਕਾ ਤੇ ਕਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ
7. ਕਿਸੇ ਸਮੇੰ ਵੱਡੀ ਮੱਲ ਮਾਰਨ ਆਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰੋਪਾ ਦੇਕੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕਰਿਆ ਜਾੰਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਐਨੇ ਕ ਡਿੱਗਪੇ ਅਸੀਂ ਜਦੋੰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਚਾਕੇ ਲਾਹ ਪਾਹ ਹੋਜੇ ਓਦੋਂ ਆਖੀਦਾ," ਕਿਮੇਂ ਪਰਧਾਨ ,ਪੈਗੇ ਸਰੋਪੇ"....ਘੁੱਦਾ

ਨਿੱਕਿਆ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲਿਖਦੇ

ਮਾਘ ਮੀੰਹਨੇ ਸਰੋਆਂ ਦੇ ਫੁੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਸਾਗ ਤੋੜੇ ਮੁਟਿਆਰ ਸੂਹੇ ਬੁੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਬਾਜਰਾ, ਜਵਾਰ, ਛੱਲੀਆਂ ਦੇ ਗੁੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਜਵਾਨੀ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਬਵਾਹਰੀ ਹੋਗੀ ਭੁੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਨਗੌਰੀ ਵਹਿੜਕੇ ਸ਼ੌਕੀਨ ਗਲੀਂ ਟੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਫੇਰ ਨਿੱਕਿਆ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲਿਖਦੇ

ਪੈਜੇ ਗੁੱਲੀ ਦਣ ਲੱਗੀ ਬੱਗ ਲਿਖਦੇ
ਪਸੂ ਕਰਦੇ ਜੁਗਾਲੀ ਡਿੱਗੀ ਝੱਗ ਲਿਖਦੇ
ਦੇਣ ਫੂਕ ਮਾਰ ਲਾਚੀ ਬਾਬੇ ਠੱਗ ਲਿਖਦੇ
ਬਾਪੂ ਦਿੱਤੀ ਸਰਦਾਰੀ ਸਿਰ ਪੱਗ ਲਿਖਦੇ
ਸਾਕਾ ਨੀਲਾ ਤਾਰਾ ਸੀਨੇ ਸੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਫੇਰ ਨਿੱਕਿਆ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲਿਖਦੇ

ਲੱਗੀ ਯਾਰੀ ਦਾ ਗਵਾਹ ਤੂੰ ਝਨਾਬ ਲਿਖਦੇ
ਖਿਦਰਾਣੇ ਵਿੱਛੜਿਆ ਪੰਥ ਓਹ ਢਾਬ ਲਿਖਦੇ
ਦੋਵੇੰ ਘੱਲੂਘਾਰੇ ਮੌਤਾਂ ਬੇ ਹਿਸਾਬ ਲਿਖਦੇ
ਜੱਸਾ ਸਿੰਘ ਆਗੂ ਤੇ ਕਪੂਰ ਨਵਾਬ ਲਿਖਦੇ
ਸਿੰਘਾਂ ਜਿੱਤੀ ਕਿਵੇਂ ਦਿੱਲੀ ਮਾਰੀ ਮੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਫੇਰ ਨਿੱਕਿਆ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲਿਖਦੇ

ਡੱਕੇ ਫਿਰਦੇ ਨੇ ਕੁੱਲ ਗੀਤਕਾਰ ਲਿਖਦੇ
ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਟਿਆ ਨਈਂ ਗੀਤ ਹਥਿਆਰ ਲਿਖਦੇ
ਲੀਲੀ ਪੱਗ ਆਲੇ ਕੌਮ ਦੇ ਗੱਦਾਰ ਲਿਖਦੇ
ਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਕੁੜੀ ਦੇ ਏਹੇ ਜਾਰ ਲਿਖਦੇ
ਏਹਨਾਂ ਲਾਹਮਤਾਂ ਦਾ ਘੁੱਦੇ ਕੋਈ ਹੱਲ ਲਿਖਦੇ
ਫੇਰ ਨਿੱਕਿਆ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਲਿਖਦੇ

ਧੀਆਂ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ

ਪਿੰਡ 'ਚ ਜਿੱਦੇਂ ਕਿਸੇ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਲੋਕ ਦੁੱਧ ਫੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਘੌਲ ਕਰ ਜਾਣ ਪਰ ਜਿੱਦਣ ਕਿਸੇ ਕੁੜੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਹੁੰਦਾ ਓਦੇਂ ਲੱਗਦੀ ਵਾਹ ਸਕਾ ਸੋਧਰਾ ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਵਿਆਹ ਆਲੇ ਘਰੇ ਦੁੱਧ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ। ਧੀਆਂ ਧਿਆਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਰਬ ਸਾਝੀਆਂ ਸਮਝਕੇ ਸਨਮਾਨਿਆ ਜਾਦਾਂ। ਆਹ 'ਖਬਾਰਾਂ ਟੀਵੀਆਂ ਆਲੇ ਤੜਕੇ ਈ ਝੱਜੂ ਪਾਉਣ ਲਾ ਪੈਂਦੇ ਨੇ ਬੀ ਮੁਲਖ ਢਿੱਡਾਂ 'ਚ ਕੁੜੀਆਂ ਮਾਰਦਾ। ਐਡੀ ਫੀਲਿੰਗ ਨੀਂ ਹੈਗੀ। ਆਮ ਘਰਾਂ 'ਚ ਕੁੜੀਆਂ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪਹਿਨਣ ਖਾਣ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਹਰਿੱਕ ਪਿਓ ਧੀ ਦੀਆਂ ਰੀਝਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ । ਭਾਸ਼ਣਾਂ ਆਲੇ ਆਖਣਗੇ ਅਖੇ ਅਨਪ੍ਹੜ ਮੁਲਖ ਭਰੂਣ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ। ਖਸਮੋਂ ਹੈਧਰ ਝਾਕੋ, ਕੁੜੀਆਂ ਮਾਰਨ ਆਲੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਪੜ੍ਹਿਆਂ ਲਿਖਿਆਂ ਨੇ ਈ ਬਣਾਈਆਂ। ਪਿੰਡਾਂ ਆਲੇ ਮਿਸਤਰੀ ਤਾਂ ਬਣਾਉਣੋਂ ਰਏ। 
ਅਗਲੀ ਗੱਲ । 
ਸਾਰੀ ਮੰਡੀਰ ਵੀ ਦੁੱਧ ਧੋਤੀ ਨਈਂ ਹੁੰਦੀ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਪੱਧਰ ਨਈਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਟੱਬਰ ਨੂੰ ਦੁੱਧ 'ਚ ਨੀਂਦ ਦੀਆਂ ਗੋਲੀਆਂ ਪਾਕੇ ਹੇਠ ਉੱਤਾ ਕਰਨ ਆਲ ਮੁਲਖ ਵੀ ਦੇਖਿਆ। ਮੁੜਕੇ ਝੇਪ ਦਾ ਮਾਰਿਆ ਟੱਬਰ ਆਖਦਾ ਬੀ ਕਿਰਲੀ ਡਿੱਗਪੀ ਸੀ ਦੁੱਧ 'ਚ। ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਗਲਤੀ ਕਰਜੇ ਤਾਂ ਸੌ ਹੋਰ ਮਾਪੇ ਆਵਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਕੰਜਾ ਕਸ ਦੇਂਦੇ ਨੇ। ਗੱਲ ਕੌੜੀ ਲੱਗੂ, ਪਰ ਇੱਕਪਾਸੜ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਦਾਜ ਤੇ ਬਲਾਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਝੂਠੇ ਪਰਚੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਬਣੇ ਜੇਹੜੇ ਪੜਤਾਲਾਂ 'ਚ ਗਲਤ ਨਿੱਕਲਦੇ ਨੇ। ਕੁੜੀਆੰ ਹੋਣ ਭਮਾਂ ਮੁੰਡੇ ਹੱਕ ਬਰੋਬਰ ਈ ਚੰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ।
ਬਾਕੀ ਚੌਦਾਂ ਸੌ ਨੱਤ੍ਹਰ 'ਚ ਜੰਮੇ ਆਪਣੇ ਬਾਬੇ ਹੋਣੀਂ ਜਾੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਕੰਨ 'ਚ ਫੂਕ ਮਾਰਗੇ ਸੀ , ਬੀ ਨਿੱਕਿਓ," ਸੋ ਕਿਓ ਮੰਦਾ ਆਖੀਐ ਜਿਤੁ ਜੰਮਹਿ ਰਾਜਾਨੁ"....ਘੁੱਦਾ

ਨਸ਼ੇ ਛੱਡੋ ਕੋਹੜ ਵੱਢੋ....ਵਿਅੰਗ

ਤਾਇਆ ਸੌਸਰੀਕਾਲ
"ਆ ਭਤੀਜ ਕਿਮੇਂ ਆਇਆਂ"
"ਤਾਇਆ ਜਰ ਕਾਲੀ ਦਲ ਨੇ ਨਸ਼ਾ ਬਰੋਧੀ ਮਿੰਮ ਛੇੜੀ ਆ, ਬੱਸਾਂ ਜਾਣਗੀਆਂ ਪਿੰਡੋਂ, ਤੈਨੂੰ ਰੇਲੀ ਤੇ ਲਿਜਾਣਾ ਨਾਲ"
ਮੰਜੇ ਦੀ ਹੀਂਅ ਨੂੰ ਹੱਥ ਪਾਕੇ ਤਾਇਆ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ
"ਬਗ ਤਾਂ ਜਾਈਏ ਸ਼ੇਰਾ, ਹਜੇ ਤਾਂ ਲੋਈ ਨੀਂ ਲਹਿੰਦੀ, ਸਰੀਰ ਈ ਨੀਂ ਆਖਿਆ ਕਰਦਾ"
ਭਤੀਜ ਨੇ ਗੀਝੇ 'ਚੋਂ ਭੁੱਕੀ ਦਾ ਲਿਫਾਫਾ ਕੱਢਕੇ ਬੋਰੀ ਅੰਗੂ ਲਿਫਾਫੇ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੋੜਕੇ ਤਾਏ ਮੂਹਰੇ ਧਰਿਆ
"ਚੱਕ ਤਾਇਆ ਖਰਾਕ, ਸਰਪੈਂਚ ਤੋਂ ਲਿਆਇਆਂ ਤੇਰੇ ਖਾਤਰ"
ਕੌਲੇ 'ਚ ਨਸ਼ਾ ਘੋਲਕੇ ਤਾਇਆ ਇੱਕੋ ਡੀਕੇ ਸੂਤ ਗਿਆ,
ਨਾਏ ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ
"ਸੌਜਾਂ ਏਹਨਾਂ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਨਾ, ਨਸ਼ਾ ਕੇਹੜਾ ਸਹੀ ਦੇਦੇਂ ਆ, ਫੇਰੇ ਦੇਣੇ ਬੂਰਾ ਪਾ ਪਾ ਬੇਚੀ ਜਾਂਦੇ ਆ"
ਤਾਇਆ ਕੋਈ ਨਾ ਜਰ , ਸਰਪੈਂਚ ਨਾ ਕਰੀ ਸੀ ਗੱਲ, ਆਥਣੇ ਦਾ ਵੀ ਜਗਾਟ ਕਰਾਂਗੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ"
ਤਾਅ 'ਚ ਆਏ ਤਾਏ ਨੇ ਕੌਲੇ 'ਚ ਪਾਣੀ ਪਾਕੇ ਭੁੱਕੀ ਦਾ ਹੰਗਾਲ ਪੀਤਾ ਤੇ
ਨੀਲੀ ਪੱਗ ਦੇ ਮੜਾਸੇ ਮਾਰਦਾ ਤਾਇਆ ਰੇਲੀ ਆਲੀ ਬੱਸ ਬੰਨੀਂ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ
ਬੱਸ ਦੇ ਮੂਹਰਲੇ ਦੋਹੇਂ ਸ਼ੀਸ਼ੇਆਂ ਤੇ ਰੱਸੀ ਬੰਨ੍ਹਕੇ
ਮੂਹਰੇ ਲਮਕਾਏ ਫਲੈਕਸ ਤੇ ਮੋਟੇ ਅੱਖਰਾਂ 'ਚ ਲਿਖਿਆ ਬਾ ਸੀ
"ਨਸ਼ੇ ਛੱਡੋ ਕੋਹੜ ਵੱਢੋ"....ਘੁੱਦਾ